Bir doktora gidip alışılmadık bir reçete aldığınızı hayal edin.
İlaç değil.
Ameliyat değil.
Bir tedavi planı değil.
BİR ORMAN.
Nesiller boyu, bu Gürcistan'da hiç de garip gelmezdi.
Bugün wellness küresel bir endüstri haline geldi.
İnsanlar kıtaları aşar ararlar:
TEMİZ HAVA
SESSİZLİK
MİNERAL SULAR
DAĞ İNZİVALARI
NEFES EGZERSİZLERİ
DİJİTAL DETOKSLAR
Ama Gürcistan'da bu fikir çok daha eskidir.
Çünkü Gürcistan, doğanın şifadan hiç ayrılmadığı az sayıdaki yerden biridir.
Nesiller boyunca insanlar bazı ormanların, dağların, kaplıcaların ve vadilerin sadece bedeni değil, aynı zamanda zihni de. iyileştirebileceğine inanıyordu.
Ve birçok durumda doktorlar da buna katıldı.
Çoğu insan Gürcistan'ı şarabıyla bilir.
Bazıları dağlarını tanır.
Diğerleri eski kiliselerini veya benzersiz alfabesini keşfeder.
Ama ziyaretçilerin sık sık göz ardı ettiği başka bir Gürcistan yönü daha vardır.
İnsanların bazen sadece nefes almak için saatlerce yol kat ettiği bir ülke.
Mecazi anlamda değil.
Gerçekten.
Belki de bunun en görünür olduğu yer BORJOMI.
Bugün gezginler onu ünlü maden suyu ile bilir.
Ama uluslararası bir marka olmadan çok önce, insanlar burada iyileşme aramak için gelirdi.
Borjomi'yi çevreleyen ormanlar temiz havası, dağ iklimi ve dinlendirici atmosferiyle tanındı.
Nesiller eğlence için değil, geldiklerinden daha güçlü hissederek ayrılacaklarına inanarak buraya gelirdi.
Ve birçokları gerçekten de öyle ayrıldı.
Sonra ABASTUMANI var.
Güney Gürcistan'da çamlarla kaplı dağların arasında gizlenmiş, neredeyse zamanın içinde asılı kalmış gibi hissettirir.
Nesiller boyunca solunum yolu hastalıkları çeken insanlar iyileşmeleri için buraya gönderilirdi.
Yükseklik, çam ormanları, kuru dağ havası ve huzurlu çevrenin birleşimi Abastumani'ye bölgenin çok ötesine yayılan bir ün kazandırdı.
Bugün bile, yerde sessizce dikkat çekici bir yan vardır.
Ormanın üzerinde bir astronomi gözlemevi durur.
Geceleyin yıldızlar inanılmaz yakın görünür.
Gündüzleri çam kokusu havayı doldurur.
Burada şifa bulunabileceğine insanların neden inandığını anlamak kolaydır.
Ve sonra BAKHMARO var.
O kadar olağandışı bir yer ki birçok yabancı bile adını duymamıştır.
Batı Gürcistan'ın yüksek dağlarında, Karadeniz'den gelen deniz havası serin dağ havasıyla buluşur.
Bulutlar köylerin arasından süzülür.
Sabahlar sisle sarılı gelir.
Peyzaj çoğu zaman bir destinasyondan çok bir rüya gibi hissettirir.
Nesiller boyunca aileler buraya, iklimin kendisinin bedeni güçlendireceğine inanarak gelirdi.
Bilim mi gelenek mi, fark etmez; bu inanç insanların sürekli geri dönmesi sayesinde sürdü.
Ama Gürcüler'e en mutlu çocukluk anılarının nerede oluştuğunu sorarsanız, konuşmada sık sık başka bir yer ortaya çıkar.
SURAMI.
En yüksek dağlara sahip olduğu için değil.
Lüks tatil köyleri olduğu için değil.
Amaç, nesillerin yazları ormanları ve çam ağaçları arasında geçirerek büyümüş olmasıdır.
Birçok Gürcü hâlâ Surami'ye yapılan aile gezilerini tatil olarak değil, adeta mevsimsel bir ritüel olarak hatırlar.
Taze havada geçirilen birkaç hafta.
Ağaçların altında uzun yürüyüşler.
Serin akşamlar.
Basit yemekler.
Telaşsız günler.
Çocukluk çoktan geçse bile uzun süre kalan türden anılar.
Bu yerleri özel kılan yalnızca güzellikleri değildir.
Birçok ülkenin güzel manzaraları vardır.
Gürcistan'ı farklı kılan, insanların bu yerlerle geliştirdiği ilişkidir.
Orman sadece manzara değildi.
Dağlar sadece seyirlik değildi.
Doğa günlük hayatın bir parçasıydı.
Sağlığın bir parçasıydı.
İyileşmenin bir parçasıydı.
Aile geleneklerinin bir parçasıydı.
Büyümenin bir parçasıydı.
Wellness inzivalarından, detoks programlarından, nefes atölyelerinden ve farkındalık uygulamalarından çok önce Gürcüler basit bir şeyi biliyordu.
Bazen şifa dışarı adım atmakla başlar.
Dağlara.
Ormana.
Temiz havaya.
Sessizliğe.
Belki de bu yüzden nesiller bu yerlere geri dönmeye devam ediyor.
Hayattan kaçmak için değil.
Ama geri döndüklerinde kendilerini daha iyi hissetmek için.
Ve belki de Gürcistan'ın en büyük gizli hazinesi hiç bir anıt, bir kale ya da ünlü bir simge değildi.
Belki de o, bizzat havaydı.
