Mukhrani, tarihle yoğrulmuş bir kasaba olup antik ve ortaçağ Gürcistanının kesişim noktasında yer alır; verimli toprakları ve kolay sulama olanakları sayesinde ticaret ve tarım için önemli bir merkez olmuştur. Stratejik konumu, Kartli'nin ova ve yüksek kesimleri arasında hayati bir bağlantı oluşturmuş ve yüzyıllar içinde Mukhrani hem kraliyet gücünün hem de kültürel önemin bir simgesi haline gelmiştir.
MS 2. ila 4. yüzyıllarda Mukhrani, Kafkas İberya'nın en önemli yerleşimlerinden biri olan Dzalisi'ye ev sahipliği yapmıştır. Zamanla Mukhrani'nin sık ormanları Gürcü krallarının gözde av alanı haline gelmiş; ortaçağ kayıtları geniş ve el değmemiş vahşi doğanın tasvirini sunar, kraliyet mensupları burada avlanır ve dinlenirdi. 8. ya da 9. yüzyıla gelindiğinde Mukhrani'nin kontrolü Dzaganisdze soylu ailesine geçmiş; aile bölgeyi nesiller boyunca elinde tuttu. 1123'te Kral IV. David bölgeyi ele geçirince Mukhrani kraliyet mülkiyeti olarak gelişti ve toprak parçaları Shio‑Mghvime Manastırı ve Svetitskhoveli Katedrali gibi seçkin dini kurumlara bağışlandı.
1512 yılı önemli bir dönüm noktası oldu: Mukhrani, Bagrationi kraliyet hanedanının kalıtsal mülkü haline geldi. Bu, Kartli Kralı David X'in küçük kardeşi Bagrat'ın, Kaxeti'li rakipleri II. George'a karşı kardeşine yardımcı olduğu bir çatışma sonrasında gerçekleşti. Bir ödül olarak Bagrat'a Mukhrani verildi ve o andan itibaren "Mukhran‑Batoni" soyluluk unvanı doğdu. Zaman içinde Bagrationi‑Mukhraneli kolu ortaya çıktı; bazı üyeler daha sonra Bagration‑Moukransky adıyla Rus prensleri oldular.
Gürcistan'da kraliyet otoritesi zayıfladıkça Mukhrani özerk bir señoriyeye, kendi lordları ve yönetimi olan küçük bir prensliğe dönüştü. Bu yarı‑bağımsızlık, Samukhranbatono olarak bilinen durum, doğu Gürcistan'ın 1801'de Rusya tarafından ilhakından sonra bile sürdü. Mukhrani'nin statüsü 1840'lara kadar tamamen sona erdirilmedi; bu, Gürcistan'ın birçok yerinde prenslik yönetiminin son bulmasından çok sonra gerçekleşti.
Yüzyıllar boyunca Mukhrani sadece siyasi bir merkez olmaktan öteye geçti. Köyü, ilk başta Shios‑Ubani adıyla anılırken 1770'lerde Mukhrani adını aldı ve bu özgün Gürcü bölgesinin kalbi oldu. 16. yüzyılda Mtkvari ve Ksani nehirlerinin birleştiği yerde inşa edilen kale, bölgenin öneminin bir göstergesiydi. Bugün ziyaretçiler kasabayı gezerken soylu ailelerin, kraliyet miraslarının ve doğa ile zamanın güçlü etkilerinin kent dokusuna nasıl izler bıraktığını adım adım görürler. Mukhrani'nin öyküsü direniş, kraliyet entrikaları ve Gürcistan'ın değişen geçmişiyle derin bir bağın hikayesidir.
