Het Berikaoba‑beeld in Tbilisi, net ten westen van de Mtkvari en vlakbij het beroemde Rezo Gabriadze Puppet Theater en de Anchiskhati Basilica of St. Mary, legt een levendig tafereel vast in brons. Het beeld, een kring van uitgelaten dansers, ieder met een eigen expressie, brengt hulde aan de oude Georgische traditie van Berikaoba, een lenterritueel dat diep geworteld is in het heidense verleden van het land.
Lang voordat Georgië in het begin van de vierde eeuw het christendom omarmde, was het culturele landschap een rijke mozaïek van overtuigingen, waaronder het zoroastrisme en het hellenisme. Berikaoba, waarvan de oorsprong deels in mysterie gehuld blijft, vierde de komst van de lente en beloofde vruchtbaarheid en voorspoed. De festiviteiten kenden gemaskerde figuren, berikas genoemd, die door dorpen trokken en offers verzamelden zoals eieren en wijn. In ruil hoopten de dorpsbewoners op een overvloedig en voorspoedig seizoen. Het feest ging gepaard met banketten, worstelen en allerhande spelletjes — een uitdrukking van de gemeenschappelijke hoop en verlangens. Hoewel de gewoonte grotendeels is vervaagd en nog maar in enkele dorpen in Kakheti wordt voortgezet, leeft de geest van Berikaoba voort in het beeld van Avtandil Monaselidze, dat in 1981 werd opgericht.
Dit sculpturale eerbetoon aan Berikaoba weerspiegelt ook de bredere culturele geschiedenis van Georgië als land van diverse tradities en rituelen. Berikaoba zelf ontwikkelde zich tot een geïmproviseerd, gemaskerd volkstoneel met scènes die varieerden van erotiek tot politieke satire en maatschappelijke commentaren. De naam Berikaoba is afgeleid van de gemeenschappelijke kartvelische wortel “ber”, wat "een kind" betekent, en verwijst naar de thema’s van vernieuwing en wedergeboorte die centraal staan in de viering.
Oorspronkelijk uitgevoerd in heidense tijden tijdens feesten ter viering van overvloed, paste Berikaoba zich door de eeuwen heen aan en werd het ook opgevoerd tijdens christelijke feestdagen, zoals Pasen, en bij huwelijken, waarbij oude en nieuwe tradities samensmolten. Het beeld stond aanvankelijk voor een poppenmuseum, dat later werd vervangen door een gebouw met kleurrijke balkons; tegenwoordig prijkt het aan de noordelijke rand van het oudste gedeelte van Tbilisi en is het dag en nacht vrij toegankelijk voor alle bezoekers.
