Położony w południowo-zachodniej części regionu Samtskhe-Javakheti w Gruzji, monastyr Chulevi pod wezwaniem św. Jerzego to relikt XIV wieku. Ten spokojny zakątek duchowy stoi na lewym brzegu rzeki Kvabliani, niedaleko miasteczka Adigeni. Znany też jako Chule (Tchule) lub Chulebi, pełnił funkcję ośrodka religijnego już od XI wieku, choć obecna budowla powstała pod koniec XIV stulecia.
Opowieść o powstaniu Chulevi zachowała się w średniowiecznym gruzińskim piśmie asomtavruli; w napisie ujawniono imię Arsen — artysty, który w 1381 roku ozdobił wnętrza freskami. Te malowidła pięknie ukazują miejscowy książęcy ród Jaqeli, będący mecenasem monastyru, oraz inne sceny sakralne.
Styl architektoniczny Chulevi jest zbliżony do ówczesnych cerkwi w Zarzma i Sapara: wydłużony plan, prostokątny kształt bez występów oraz kopuła oparta na ścianach ołtarza i dwóch filarach w kształcie krzyża. Bęben kopuły ma dwanaście okien, z których połowa jest pozorna.
Jednocześnie Chulevi stanowi ponure świadectwo regresu gruzińskiej architektury i monumentalnego malarstwa, spowodowanego dwuwiekową dominacją Mongołów.
Losy monastyru pogorszyły się po podboju osmańskim — obiekt popadł w ruinę i został całkowicie opuszczony do 1595 roku. Miejscowi chrześcijanie uratowali dzwony i inne przedmioty kościelne, zakopując je w pobliskim lesie. Cudem odnalezione w latach 80. XX wieku, dzwony najpierw trafiły do muzeum w Akhaltsikhe, a po rewitalizacji monastyru i jego przekazaniu Gruzińskiemu Kościołowi Prawosławnemu w październiku 1999 roku zostały zwrócone.
Prace restauracyjne miały trudny początek: nieudane próby zespołu rosyjskich architektów w 1935–36 roku oraz projekt z lat 70. i 80. XX wieku, który został nagle porzucony. Dopiero od 2003 roku podjęto systematyczne prace rekonstrukcyjne, które przywróciły monastyrowi dawną świetność.
Dziś monastyr Chulevi odrodził się jako symbol trwałej wiary i odporności Gruzji, ponownie pełniąc rolę duchowego centrum dla lokalnej społeczności.
