Położony na południowych zboczach potężnego pasma Wielkiego Kaukazu, Lodowiec Lekhziri to imponujący dowód na zimowe cuda natury w regionie Swaneti w Gruzji. Kompleks lodowcowy obejmuje powierzchnię 33,4 km² i rozciąga się na długość 11,5 km. Jęzor lodowca schodzi malowniczo aż do wysokości 1 950 m n.p.m.
Lodowiec w gminie Mestia to nie pojedynczy jęzor, lecz zespół trzech odrębnych lodowców — Północnego, Wschodniego i Zachodniego Lekhziri. W miejscach ich styku powierzchnia jest bogata w morenowe osady i rumosz. Zasilanie pochodzi z nurtów lodowych i lawin spływających z okolicznych szczytów, co stanowi spektakularny przykład cyklicznych procesów przyrodniczych.
Szczególną atrakcją są rozmaite formy lodowcowe: grzbiety, stoły lodowe, „grzyby” i młyny lodowcowe rozsiane po terenie, które tworzą fascynujący, geologiczny krajobraz. Liczne potoki roztopowe zasilają też dwa duże jeziora znajdujące się w wschodnim odgałęzieniu lodowca.
Obfity lód i śnieg zasilają prawy dopływ rzeki Mulkhri — Mestiachala — która wypływa bezpośrednio z lodowca. Źródłem pokrywy śnieżnej są opady na pobliskich szczytach, takich jak Bashili, Svetghari, Marianajhi, Latskhi, Jantugani, Ulukari, Bzhedukhi i Dalakori.
Przez historię kształt Lodowca Lekhziri ulegał znaczącym przemianom. W 1960 roku składał się z trzech nurtów i miał kształt krzyża, a jego jęzor kończył się na 1 970 m n.p.m. Do 2012 roku nurt centralny oddzielił się od głównych cieków, tworząc jeden z największych w Gruzji lodowców typu wąwozów z wapienną płytą — Północny Lekhziri. W 2015 roku łączna powierzchnia dwóch głównych nurtów wynosiła 23,26 km², a długość 14,54 km; jęzor zakończony był na wysokości 2 320 m n.p.m.
Lodowiec Lekhziri wciąż przyciąga uwagę naukowców — już w 2011 roku grupa glacjologiczna Instytutu Geografii pod kierunkiem Levana Tielidze przeprowadziła ekspedycję terenową, by dalej poznawać lodowe tajemnice tego miejsca. Stałe badania podkreślają znaczenie lodowca dla zrozumienia dynamiki klimatu i morfologii lodowcowej w tym malowniczym zakątku świata.
