Katedra Etchmiadzin, położona w mieście Etchmiadzin (znanym również jako Vagharshapat) w prowincji Armavir w Armenii, jest duchowym centrum narodu ormiańskiego i administracyjnym sercem Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego. Często nazywana przez Ormian „Katedrą‑Matką Etchmiadzin”, to święte miejsce jest jednym z najstarszych przykładów architektury chrześcijańskiej na świecie. Wielu uważa ją za najstarszą zachowaną katedrę chrześcijańską; ze względu na jej znaczenie dla historii religijnej i kulturowej Armenii, w 2000 r. wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Okolice Katedry Etchmiadzin kryją bogatą przeszłość — wykopaliska sięgają epok kamiennej, brązu i żelaza. Miasto Vagharshapat (dziś powszechnie nazywane Etchmiadzin) zostało założone za panowania króla Arsacydów Vagharsha I (117–140 n.e.). Choć niegdyś było stolicą Armenii, w IV wieku n.e. utraciło ten status na rzecz Dvin.
Budowę Katedry Etchmiadzin przypisuje się św. Grzegorzowi Oświecicielowi (ok. 239–ok. 330 n.e.), który, według ormiańskich legend i kronik, miał widzenie Jezusa Chrystusa nakazującego mu wznieść katedrę w tym starożytnym mieście. Budowę rozpoczęto około 303 r. n.e., a świątynię poświęcono Najświętszej Maryi Pannie; nazwa „Etchmiadzin” oznacza „zstąpienie Jednorodzonego”.
Od V do połowy VII wieku n.e. Etchmiadzin rozkwitał jako ośrodek kultury i pielgrzymek, a wokół katedry powstawały kolejne budynki sakralne. Na północnej ścianie katedry znajdują się szczególnie interesujące płaskorzeźby przedstawiające św. Pawła Apostoła i św. Teklę.
Wytrzymałość Katedry Etchmiadzin widoczna jest w jej przetrwaniu licznych najazdów, okupacji i trudnych okresów; w połowie XV wieku Ormiański Kościół Apostolski przywrócił tu siedzibę katolikosa. Dziś katedra pozostaje „Świętą Siedzibą Matki Wszystkich Ormian”, będąc żywym świadectwem jej nieprzemijającego znaczenia dla religii i kultury Armenii.
