Usytuowana w sercu Starego Miasta Baku, Wieża Dziewicza z XII wieku jest wspaniałym symbolem historii i dziedzictwa Azerbejdżanu. Wraz z pałacem Szirwanszachów z XV wieku tworzy zespół zabytków wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ukazując bogactwo kulturowe kraju.
Wieża Dziewicza, mieszcząca muzeum prezentujące historyczny rozwój Baku, spowita jest legendami i tajemnicami, które zainspirowały nawet balety i spektakle teatralne. Budowana między IX a XV wiekiem na pasie lądu odsłoniętym przez cofające się Morze Kaspijskie, wieża uważana jest za wyjątkowy przykład architektury zoroastryjskiej i przedislamskiej w Iranie i Azerbejdżanie.
Według profesorów Davuda A. Akhundova i Hassana Hassanova, Wieża Dziewicza sięga VIII–VII wieku p.n.e. i przypuszcza się, że była zaratusztriańską świątynią-wieżą z siedmioma otworami u szczytu, symbolizującymi wierzenie o siedmiu stopniach albo niebiosach prowadzących do nieba.
Fundamenty wieży, sięgające 15 metrów poniżej poziomu gruntu, zostały wzniesione między IV a VI wiekiem n.e., jak stwierdziła historyczka Sara Ashurbeyli. Uważa się, że wieża pełniła niegdyś funkcję obserwatorium astronomicznego i służyła jako zoroastryjska świątynia w okresie sasanidzkim.
Enigmatyczna Wieża Dziewicza zrodziła wiele legend, jak opowieść o rudowłosej dziewicy, która ocaliła mieszkańców Baku przed niewolą, czy historia o tym, dlaczego ognie na wieży przestały płonąć — obie osadzone w wierzeniach i kulturze zoroastryjskiej. Pochodzenie nazwy „Wieża Dziewicza” także intryguje: niektórzy eksperci sugerują, że odnosi się do nienaruszonego, „dziewiczego” stanu wieży, która nigdy nie została zniszczona przez wroga ani znieważona przez złe moce.
Dziś odwiedzający Baku mogą zwiedzać Wieżę Dziewiczą, zgłębiać jej fascynującą historię i zanurzać się w pradawnych legendach otaczających ten budzący podziw zabytek. Ze szczytu wieży rozpościera się panoramiczny widok na Stare Miasto, Baku Boulevard, dom Isa beka Hajinskiego oraz rozległą zatokę Baku.
