W sercu Tbilisi stoi monument szachowy, który milcząco opowiada o głęboko zakorzenionej gruzińskiej miłości do tej gry. Tbilisi Chess Palace, będący także siedzibą Alpine Club, wzniesiono w 1973 roku na cześć Nony Gaprindashvili, pięciokrotnej mistrzyni świata. Władze sowieckie tamtego okresu, dostrzegając narodową pasję i międzynarodowe zwycięstwa Gaprindashvili, zleciły budowę pałacu w zielonym Vera Park.
Pałac szachowy, zaprojektowany przez architektów Vladimira Alexi-Meskhishvili i Germane'a Ghudushauri, wspaniale manifestuje późny sowiecki modernizm. To trzypiętrowe dzieło, którego rozmiary harmonizują z wysokimi drzewami otaczającego parku, płynnie wtapia się w nieregularną topografię terenu, świadcząc o kunszcie projektowym i dbałości o środowisko.
Po przekroczeniu progu witają nas wnętrza artystycznie i funkcjonalnie zaprojektowane, warte podziwu. To efekt drobiazgowej pracy Aleksandre'a Slovinskiego, Olega Kochakidze i Yuri'ego Chikvaidze.
Dziś Pałac Szachowy i Alpine Club, założony w 1877 roku, wciąż tętnią życiem. Na parterze mieści się Alpine Club, natomiast na wyższych kondygnacjach rozbrzmiewają partie i strategie Georgian Chess Federation. Liczne lokalne i międzynarodowe turnieje tworzą barwny obraz trwającego dziedzictwa.
Budynek subtelnie wtapia się w park — nie dominuje nad przestrzenią publiczną. Plan kondygnacji podąża za konturem terenu, łącząc kamień, drewno i szkło, co nadaje mu organiczny wyraz. Ciągły balkon na drugim i trzecim piętrze symbolizuje otwartość, która znajduje odzwierciedlenie również we wnętrzu zaplanowanym wokół głównej sali dla 520 widzów o powierzchni około 720 m².
Sala, będąca punktem centralnym budynku, jest doskonale doświetlona światłem naturalnym. Można ją modyfikować za pomocą mobilnych, drewnianych paneli, które nawiązują do pól szachownicy, pozwalając na zwiększenie pojemności widowni i poprawę rozświetlenia wnętrza.
Tbilisi Chess Palace to więcej niż budynek — to mistrzostwo w urbanistyce i ucieleśnienie zasad modernistycznej architektury. Zaprojektowany z myślą o użytkowaniu publicznym, w swojej obecnej odsłonie ukazuje także indywidualne adaptacje przestrzeni, odzwierciedlające zawiłość i dynamiczny charakter życia — niczym rozgrywka w szachy.
