Był człowiek, który kiedyś obsypał ulicę kwiatami…
Nie dla święta ani dla festiwalu — lecz dla jednej osoby.
Mówi się, że sprzedał wszystko, co miał, by zasypać drogę różami. Bez zapowiedzi, bez oczekiwań. Po prostu gest, którego nie dało się zignorować.
Nazywała się Margarita.
Francuska aktorka, przejeżdżająca przez Tbilisi — podziwiana, zdystansowana, niemal nieosiągalna.
A jednak dla niego stała się czymś, co warto było wyrazić jedynym sposobem, jaki znał.
Nazywał się Niko Pirosmani.
Był samoukiem-malarzem, który żył spokojnie, często niezauważony. Malował to, co go otaczało — ludzi, zwierzęta, codzienne życie — ale może przede wszystkim malował uczucia. Nie w sposób dramatyczny czy oczywisty, lecz w czymś prostszym, bardziej szczerym.
Dziś jego prace można znaleźć w muzeach Tbilisi i poza nim. Ale za jego życia uznanie nigdy naprawdę nie przyszło.
A jednak — OPOWIEŚĆ pozostała.
Bo nigdy nie chodziło naprawdę o obraz.
Chodziło o potrzebę wyrażenia czegoś, co nie mogło pozostać w środku.
W wielu miejscach sztukę trzeba nauczyć się rozumieć.
Studiujesz ją.
Analizujesz ją.
Oceniasz, czy jest wartościowa.
Ale czasem sztuka jest znacznie bliższa czemuś innemu.
MIŁOŚCI.
TĘSKNOCIE.
Cichej pilności odczuwania czegoś głęboko i potrzeby pokazania tego — nawet jeśli nikt w pełni tego nie rozumie.
I być może dlatego takie opowieści przetrwają.
Bo przypominają nam, że nie wszystko, co znaczące, jest praktyczne.
Nie wszystko musi mieć sens.
I nie wszystko da się zmierzyć.
W Gruzji zaczynasz zauważać to w drobnych rzeczach.
W tym, jak ludzie wyrażają się bez wahania.
W tym, jak emocje nie są ukrywane, lecz noszone otwarcie.
W tym, jak nawet najprostsze chwile zyskują wagę — nie dlatego, że są okazałe, lecz dlatego, że są PRAWDZIWE.
I gdzieś po drodze uświadamiasz sobie:
To, co zostaje z tobą, nie zawsze jest tym, co widziałeś,
lecz tym, co POCZUŁEŚ — i tym, co ktoś postanowił ci pokazać, nie powstrzymując się.
